ពេលមុន និងពេលនេះនៃជីវិតពិតរបស់សានិត

ដោយ សៀង វន្ថា

© Suy Sanith/2017

ព្រះអាទិត្យរះពេលព្រឹកព្រលឹម មនុស្សគ្រប់គ្នាយល់ថាវាជាក្ដីសង្ឃឹមនៅថ្ងៃថ្មី។ រុក្ខជាតិដុះខៀវ​ខ្ចី​​ ពាសពេញដី អ័ព្ទហោះហើរពាសពេញ​កំពូល​ភ្នំ​ ស្ដាប់ទៅហាក់មានអារម្មណ៍ថា​មានក្ដីសុខណាស់ ដែលបានរស់ នៅក្នុងខេត្តភាគឦសានមួយនេះ។ តែជាការពិត គ្រប់យ៉ាងរបស់ជីវិតមនុស្ស រមែងមិនដូចការ​គិត ឬការស្រមៃនោះឡើយ បានជាប់ហើយក៏អាចនឹងព្រាត់ បានជួបភាពជូរចត់ក៏អាចនឹងជួបភាពល្អប្រសើរ ប្រសិនជាមានការតស៊ូជំនះមិនបោះបង់។ នេះជាសាច់រឿងពិតរបស់យុវជន ស៊ុយ សានិត ដែលជាជនជាតិដើមភាគតិចគ្រឹងម្នាក់នៅខេត្តរតនគិរី។

ដីស្មើដើររលាក់ ជាពាក្យដែលគេតែងតែនិយាយបែបលេងសើចទៅកាន់មនុស្សដែលមាន​កាយ​​ សម្បទា​​មិនគ្រប់គ្រាន់ឬមានពិការភាព ប៉ុន្តែគឺបុរសដែលពិការដោយមានជម្ងឺខ្វិនជើងតាំងពីកំណើត​នោះហើយជាឪពុករបស់សានិត​។ ក្នុងកុមារភាពរបស់គេ គឺខុសពីអ្នកដទៃ ពោលឪពុកមានជម្ងឺខ្វិនមិនអាចប្រកបរបរអ្វីធំដុំបាន ព្រោះចំណេះ​វិជ្ជា​ក៏មិនមាន​ ហើយម្ដាយស្លាប់ចោលតំាងពីគេរៀនថ្នាក់ទី ៣ ហើយបញ្ហាក៏មិនអាចដោះស្រាយឲ្យប្រសើរឡើយ ព្រោះមុន​ពេលម្ដាយស្លាប់ទៅ គ្រួសារសានិតបាន លក់​ទ្រព្យ​ស្ទើរតែទំាងអស់ដើម្បីព្យាបាលជម្ងឺម្ដាយ។ បញ្ហា​មួយទៀតគឺ​មិនខុស​ពីពាក្យចាស់ពោលថា ស៊ូលិចទូកកណ្ដាល​ទន្លេតែកុំឲ្យតែភ្លើងឆេះផ្ទះ។ មួយឆ្នាំបន្ទាប់ពីម្ដាយស្លាប់ រឿងអកុសលបាន​កើតឡើង ដោយភ្លើងបានឆេះផ្ទះសានិតអស់។ តើត្រឹមតែជាកុមាររៀនថ្នាក់ទី ៣ គេបានធ្វើយ៉ាងណាដើម្បីជួយគ្រួសារក្នុង នាម​ជាកូនប្រុសច្បងដែលមានប្អូនបួននាក់ ហើយឪពុកក៏រស់នៅក្នុងពិការភាព មិនអាចធ្វើការងារធ្ងន់បាន?

សានិត​បាន​តស៊ូ និងពុះពា​រ​យ៉ាងច្រើនក្នុងឆាក​ជីវិត​របស់គេតាំងពីនៅកុមារមកម្ល៉េះ។ មានមួយវេលានោះ គឺជីវិតកាន់តែលំបាកកើនទ្វេ ផ្ទះក៏គ្មាន ដីក៏គ្មាន ព្រោះលក់ព្យាបាលជម្ងឺម្ដាយអស់ ឪពុកក៏ពុំមានលទ្ធភាពធ្វើការងារបាន សានិត បងប្អូន និងឪពុកសេសសល់តែខោអាវ ម្នាក់មួយ កំប្លេប៉ុណ្ណោះជាប់នឹងខ្លួនបន្ទាប់ពីឧបទ្ទវហេតុភ្លើងឆេះផ្ទះ។ សានិតបានបោះបង់ការសិក្សា​ទៅហើយ តែដោយសារតែមានការយកចិត្តទុកដាក់ និងយល់ពីទុក្ខលំបាកពីសំណាក់លោកគ្រូអ្នកគ្រូ ទើបគេ​នៅ​បន្តការសិក្សា ត្បិតអីសានិតក៏ជាសិស្សល្អ និងរៀនពូកែម្នាក់នៅថ្នាក់​បឋម​សិក្សា។ ជីវិតចេះតែបន្ត ទំាងត្រដាបត្រដួសរហូតដល់សានិតបានរៀន​ចប់ថ្នាក់បឋមសិក្សា អនុវិទ្យាល័យ និងវិទ្យាល័យ​ដោយជោគជ័យ។

ខុសពីយុវជនផ្សេងទៀត ដែលប្រហែលជាមានការផ្គត់ផ្គង់ទំាងថវិកា និងសម្ភារៈ​គ្រប់គ្រាន់ សម្រាប់ការរស់នៅ និងរៀនសូត្រ សានិត ហាក់ដូចជាកម្សត់ សម្រាប់ជីវិតដែល ចង់ទៅបន្តទៅមុខ ប៉ុន្តែហាក់ជាប់នឹងបញ្ហាជីវិតដែលពេលខ្លះគេស្ទើរតែបោះបង់ការសិក្សាទៅ​ហើយ ​ដើម្បី​ស្វែងរក​ការងារជួយគ្រួសារ។ ពេលទំនេរ​ទាំងអស់របស់គេ គឺសម្រាប់ការធ្វើការឲ្យគេ ដូចជាឡើង​បេះផ្លែដូង ធ្វើនំបញ្ចុក ជម្រះស្មៅដំឡូង និងកៅស៊ូជាដើម ដើម្បីបានប្រាក់ខ្លះៗសម្រាប់ផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពប្រចាំថ្ងៃ។ ជីវិតរស់នៅ​រាល់​ថ្ងៃគឺមានព្រឹកខ្វះល្ងាច មានល្ងាចខ្វះព្រឹក ហើយថ្លែងក្នុងទឹកមុខ ដែលហាក់ដូចជាសុំានឹង​ភាពលំបាក​ហើយថា ពេលខ្លះគេដេកទំាង​ឃ្លាន​គ្មានអី​ញុំាទៀតផង។ ចំពោះ​ ការរៀនសូត្រវិញ សានិតមិនមានលទ្ធភាពបង់ថ្លៃរៀនគួរដូចសិស្សដទៃឡើយ ដូច្នេះគេបានសុំគ្រូរៀន ដោយ​​ប្ដូរនឹង​ការជួយការងាររបស់ពួកគាត់នៅថ្ងៃចុងសប្ដាហ៍ជាដើម។

ទោះបីជាជួបការលំបាកដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាពិបាកនឹងស្រមៃឃើញយ៉ាងណាក៏ដោយ សានិតជា សិស្សឆ្នើម​ម្នាក់ដែលខិតខំប្រឹងប្រែងរៀនសូត្រ យកចិត្តទុកដាក់ចំពោះការសិក្សា និងមានអត្តចរិត ​ស្លូតបូត។ ព្រោះលទ្ធភាព រស់នៅក្នុងផ្ទះខ្ទមតូចមួយលើដីដែលអ្នកជិតខាងអាណិតឲ្យនៅ គ្មានទំាង អគ្គិសនីប្រើប្រាស់ពេលយប់ផង សានិត​តែងតែគេងនៅផ្ទះមិត្តភក្តិដើម្បីអាចសិក្សាពេលយប់បាន ដោយគេក៏បង្រៀនដល់មិត្តភក្ដិរបស់គេផងដែរ។ ​សានិតមាននិស្ស័យចូលចិត្តបង្រៀនតំាងពីក្មេងមកម្ល៉េះ។ គេចូលចិត្តចែករំលែកចំនេះដឹងទៅដល់​មនុស្សជុំវិញខ្លួន តាមលទ្ធភាពរបស់គេ។

ឆ្នាំ២០១២ សានិតប្រលងជាប់បាក់ឌុប និងទទួលបាននិទ្ទេស B ប៉ុន្តែគេបានបន្តទាំងរាយរាប់ពី អារម្មណ៍ពិតថា ពេល​នោះ​សប្បាយចិត្តដែរ តែមិនដឹងយកទៅប្រាប់អ្នកណា។ ពេលប្រាប់ទៅបងប្អូន ពូមីង និងឪពុកទៅ គាត់ក៏​មិនដឹង​និទ្ទេស B ហ្នឹងជាអ្វីផង។ ទោះជាយ៉ាងណា ចំពោះសានិត វាជាលទ្ធផលដែលកើតចេញ​ពីការតស៊ូ និងសមត្ថភាពរបស់ខ្លួនឯងពិតៗ ព្រោះពេលប្រលងគេគ្មានប្រាក់ដើម្បីទៅយកវិញ្ញាសាពីនរណានោះ​ឡើយ គឺធ្វើដោយសមត្ថភាព។ លទ្ធផលបន្ទាប់ក៏លេចឡើង គឺសានិត ជាប់អាហារូបករណ៍ដល់ទៅ បីសាកល​វិទ្យា​ល័យ គឺ ផ្នែកគណិតវិទ្យានៅសកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទភ្នំពេញ អក្សរសាស្ត្រអង់គ្លេសនៅសកលវិទ្យាល័យអាស៊ីអឺរ៉ុប និងរដ្ឋបាលសាធារណៈនៅសកលវិទ្យាល័យមេគង្គកម្ពុជា។ ជាការសម្រេចចិត្ត សានិតបានជ្រើសរើសយកផ្នែក គណិតវិទ្យានៅសកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទភ្នំពេញ។

មិនមានបងប្អូន ឬសាច់ញាតិនៅភ្នំពេញ ហើយសូម្បីតែថ្លៃឡានជិះមកភ្នំពេញក៏គ្មានផង បើកុំតែបាន​សិស្សច្បងជាជនជាតិព្នងម្នាក់ជួយ ម្ល៉េះគេនឹងបោះបង់គ្រប់យ៉ាងបាត់ទៅហើយ។ គិតត្រឹម ឆ្នាំទីមួយនៃការសិក្សា ខុសពីយុវជនផ្សេងទៀតដែលមានការលើកទឹកចិត្ត និងទទួលបានប្រាក់ប្រចាំខែ ពីឪពុកម្ដាយ សានិតទទួលបាន​ប្រាក់តែ ដប់ម៉ឺនរៀលគត់ ដែលឪពុកខ្ចីគេហើយកប់ក្នុងអង្ករផ្ញើមកឲ្យ។ វាពិតជាពិបាកក្នុងការស្រមៃឲ្យឃើញណាស់ថា តើគេអាចធ្វើអ្វីបានជាមួយនឹងប្រាក់ប៉ុណ្ណឹងក្នុងរយៈពេលមួយឆ្នាំ។ ព្រោះទើបមកនៅទីក្រុង មិនទាន់​ដឹង​អ្វីច្រើន សានិតរស់នៅ ពេលមួយឆ្នាំដោយពឹងផ្អែកទៅមិត្តទាំងអស់ដែលរស់នៅក្នុងមណ្ឌលនិស្សិតសម្រាប់​ជនជាតិ​ដើមភាគតិច។

ឆ្លងមកដល់ឆ្នាំទី ២ ដោយសារការខិតខំប្រឹងរៀនសូត្រ និងបទពិសោធធ្លាប់បង្រៀនគេផង ទើបមាន​លោកគ្រូម្នាក់អនុញ្ញាតឲ្យសានិតបានមានឱកាសទៅបង្រៀនគួរគណិតតាមផ្ទះ។ មិនដឹងថានឹងមានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់នឹងអាចទ្រាំបាននោះឡើយ សានិតសុំកង់កញ្ចាស់គេជិះធ្វើដំណើរជារៀងរាល់ថ្ងៃពី ស្ទឹងមានជ័យ ទៅបង្រៀនគេនៅ​ជ្រោយចង្វារ ដោយទទួលបានប្រាក់ខែចំនួន ៨០ ដុល្លារក្នុងមួយខែ។ សានិតក៏ធ្លាប់ធ្វើជាអ្នករត់តុ និងចាប់ទឹកកកថ្ងៃសៅរ៍អាទិត្យផងដែរ ដើម្បីស្វែង​រក​ប្រាក់បន្ថែមសម្រាប់ការចាយវាយប្រចាំថ្ងៃ។ ចាប់ពីពេលនោះមក ជីវិតរបស់​សានិតក៏មាន ការប្រសើរឡើងបន្តិចម្ដងៗរហូតគេអាចសន្សំលុយខ្លះជួយផ្ញើឲ្យអ្នកផ្ទះ និងទិញម៉ូតូមួយ​តម្លៃ​សម​រម្យ ដើម្បីធ្វើដំណើរទៅបង្រៀន។

យុវជនសានិតដែលធ្លាប់ធ្វើជាកម្មករគេ ជាអ្នករត់តុ និងជាគ្រូបង្រៀនតាមផ្ទះម្នាក់នេះ បានបញ្ចប់ការសិក្សាថ្នាក់បរិញ្ញាបត្រគណិតវិទ្យានៅសកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទភ្នំពេញនៅឆ្នាំ ២០១៦ ហើយបច្ចុប្បន្ន ជាគ្រូបង្រៀនគណិតវិទ្យានៅសាលាឯកជនមួយនៅទីក្រុងភ្នំពេញ។ មេរៀនដែលគេចង់ ចែករំលែកទៅកាន់យុវជនជំនាន់ក្រោយគឺការ​សំលៀងឆន្ទៈចេញពីទឹកចិត្ត និងបេះដូង ការយកចិត្តទុកដាក់ដោយខ្លួនឯង ការឲ្យតម្លៃលើការអប់រំ​ និងការតស៊ូអត់ធ្មត់ចំពោះបញ្ហាចំពោះមុខ ទើបជីវិតនឹងជួបរឿងប្រសើរនៅថ្ងៃមុខ។ បន្ថែមពីលើការផ្ដល់យោបល់​ខាងលើនេះ គេក៏បន្ថែមដែរថា យុវជន ទំាងជនជាតិដើមភាគតិច និងបងប្អូនខ្មែរ គួរចេះប្រើប្រាស់សម្ភារៈអោយ​មាន​ប្រយោជន៍ ត្រូវពេល ត្រូវវេលា និងជៀសឆ្ងាយពីគ្រឿងញៀន គ្រឿងស្រវឹង រួមនឹងការសេពគប់មិត្តខុសផងដែរ ព្រោះ​វាជាកត្តារាំងស្ទះពួកគេ មិនទទួលបានការអប់រំ។

ទស្សន:ដែលបញ្ចេញនៅក្នុងអត្ថបទប្លុកនេះ⁣ ជារបស់អ្នកសរសេរ ហើយមិនបង្ហាញរឺឆ្លុះបញ្ចាំងទស្សន:របស់ UNICEF ឡើយ។

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s